Het smalle spoor buiten de piste
De liftwieltjes bij de laatste liftpaal ratelden boven hem. Ros keek kortstondig naar de liftwieltjes en klapte de beugel omhoog om uit de stoeltjeslift te stappen. Hij sloeg linksaf en daalde de blauwe piste af. In de eerste bocht pakte hij het smalle spoor.
‘Ik ben niet de enige die hier komt’, zei hij toen hij de vreemde afdrukken van de skistokken in de sneeuw zag. Hij skiede in een rustig tempo en na een klein kwartiertje kwamen de Broedergrotten in zicht.
Het geheimpje van Bonny
Ros trok zijn ski’s uit en plofte neer op het plateau voor de grotten. Hij keek uit over de bergen, droomde weg en dacht aan Bonny.
Ze bevonden zich in de schemerige schuur van de ouders van Bonny.
‘Ik heb een geheimpje’, fluisterde Bonny op een vrije middag. Ze wiebelde met haar billen tegen de werkbank en trok een geheimzinnig gezicht.
‘Wat dan?’ vroeg Ros.
‘Ik heb dit weekend stiekem buiten de piste geskied en heb een plek ontdekt, waar de jonge boze sneeuwwolven niet komen’, zei ze geheimzinnig.
‘Waar is dat dan?’ klonk Ros nieuwsgierig.
‘Bij de Broedergrotten’, fluisterde ze.
Ros gaat mee naar de Broedergrotten
Ros dacht diep na. Hij had de Broedergrotten weleens op de kaart zien staan, maar was er zelf nog nooit geweest. ‘Weet je hoe je er komt?’ vroeg hij op zachte snauwende toon.
‘Ja, we moeten naar de bovenste stoeltjeslift en daar pakken we de blauwe piste. In de bocht is een spoor dat naar de grotten gaat’, zei ze.
‘Ik mag niet buiten de piste’, klonk Ros.
‘Ik ook niet, maar ik doe het toch. De jonge boze sneeuwwolven vinden ons er niet, dus niemand kan ons verklikken. Ga je mee?’, fleemde ze.
Ros dacht na en zei toen: ‘Ja.’
Laat jonge boze sneeuwwolven geen argwaan krijgen
Ze spraken af dat ze niet samen in de stoeltjeslift zouden zitten, zodat de jonge boze sneeuwwolven geen argwaan kregen.
Ros slenterde met afgezakte schouders en een gebogen hoofd naar het lifthuis. Bonny liep met opgeheven gezicht vijftien meter voor hem uit.
Zonder naar elkaar te kijken stapten ze in de gondel en de twee stoeltjesliften. Met gepaste afstand skieden ze achter elkaar de blauwe piste af en namen het spoor.

Dit bericht maakt deel uit van het online fantasyverhaal over het leven van Timmer Vogu. Timmer Vogu is een hersenspinsel van de Nederlandse fantasyschrijver HDJ Vidajo. HDJ Vidajo schrijft Nederlandstalige fantasy.
Fantasy is een genre binnen de literatuur, kunst en films, waarin een fictieve wereld en wezens voorkomen. Magie is er bijvoorbeeld normaal en een jonge draak als huisdier hoeft helemaal niet vreemd te zijn.
Een andere benaming voor fantasy literatuur is verbeeldings literatuur. Al is verbeeldingsliteratuur een overkoepelend begrip, want zowel SF, fantasy en horror vallen er onder.
Deze schrijver koos voor een weblog als publicatieplatform, omdat zij denkt dat dat het toegankelijkst is. Een weblog als publicatieplatform voor een fictief verhaal heet ook wel blog fiction. Blog fiction is jammer genoeg een smal genre in het bloggen. HDJ Vidajo hoopt met haar verhaal ook het genre blog fiction onder de aandacht te brengen. De Nederlandse naam voor blog fiction is blog fictie.






Bijna bizar dit verhaal op deze dag, alsof je over voorkennis beschikte.
Ik ben er zelf ook een beetje verbaasd over.