De brief van Harry Werol

Brief aandachtig lezen
De burgemeester las de brief van Harry Werol aandachtig en keek daarna Timmer aan. ‘Ik kan dit niet weigeren en ik vind het fijn dat je nog even onder ons blijft. Ik zal je onderdak in Dè dorpskroeg vergoeden. Misschien kun je in de tussentijd Maran helpen met zijn bergtochten of met wat hij maar wil, zodat je iets om handen hebt’, stelde hij op rustige toon voor. Timmer vond het een goed voorstel en hij beantwoordde de uitgestoken hand van de burgemeester.

Einde skiseizoen
Het skiseizoen eindigde op donderdagmiddag met een borrel voor de medewerkers van het liftbedrijf en de pistes. Zoran stapte op donderdagavond met een wit gezicht in de auto van zijn vader. Zijn vrienden zwaaiden hem uit. Tanja en Babette zouden de bus van morgenvroeg pakken. Timmer en Victor spraken af dat ze de meisjes weg zouden brengen en zo reden Tanja en Babette de volgende morgen om tien uur met de bus weg, terwijl ze uitgezwaaid werden door Timmer en Victor.

Wat gaan wij dit weekend doen?
‘Het zal stil zijn zonder de rest. Zimma gaat vanavond met haar moeder een paar dagen naar haar tante. Ik moet maandag pas beginnen. Wat zullen wij dit weekend gaan doen?’ vroeg Victor.
‘Ik heb geen concreet plan. We kunnen de bus naar Esdo pakken en daar in het avonturierslogement overnachten’, zei Timmer.
‘Dat lijkt me best een lekker voorstel’, vond Victor.

Waar ken jij Harry van?

Waar ken jij Harry van?
‘Waar ken jij Harry eigenlijk van?’ vroeg Timmer.
‘Van vroeger. We hebben een tijdje samen rondgetrokken, voordat we de rust vonden om op dezelfde plek te blijven.’
Timmer keek Maran verbaasd aan. Maran begon te lispelen. ‘Zo heel af en toe tref je een jonge avonturier die veel in zijn mars heeft, vlug leert en oplossingsgericht kan denken. Daar spin je dan een net omheen, zodat het vak in zijn zuiverste vorm kan blijven bestaan, in plaats van dat het afdrijft naar het niveau van loonwerkers die het handig vinden dat er in het avonturierslogement elke avond voor ze wordt gekookt.’ Timmer schoot in de lach van de laatste opmerking van Maran.

Het is toch zo?
‘Ja, het is toch zo?’ lachte Maran mee en hij vroeg daarna of Timmer zin had om in het vervolg een avond in de week met hem te vliegen, want het jachtseizoen was voorbij en hij was buiten het seizoen een van de weinigen die op de alp woonde.
Timmer verheugde zich erop om zijn vleugels weer eens uit te slaan en de onmetelijke vrijheid van de lucht te voelen. Hij reageerde dan ook erg enthousiast. Ze spraken af dat ze vanaf volgende week elke maandagavond samen zouden vliegen. Timmer beloofde aan Maran, dat hij hem maandagavond om acht uur zou treffen. Hij wilde nu met de lift naar beneden, zodat hij nog op tijd was voor het middagspreekuur van de burgemeester.

Maran brengt Timmer op een idee

Wat moet ik hier nog?
Timmer keek Maran met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het verbaasde hem dat hij Maran over de brief van Harry hoorde praten, want hij had het hem niet verteld.
Maran glimlachte vertrouwelijk.
Timmer begon te mopperen: ‘Als ik hier blijf, dan zit ik dadelijk een half jaar op dezelfde plaats en dat is dus iets wat ik niet wilde en wat moet ik doen in al die maanden? Een beetje in mijn eentje toekijken hoe oude vrouwen vermageren? Mijn hele vriendengroep behalve Victor en Zimma vertrekken. Wat heb ik hier dan nog?’ Timmer trok een sip gezicht.

Dom idee van mij
‘Hoe goed heb jij Harry leren kennen in de maanden dat je bij hem was?’ vroeg Maran.
‘Toch wel redelijk goed’, gokte Timmer.
‘Zou Harry jou een opdracht geven, waarvan jij niets op steekt. Hij vraagt niet voor niets of ik op je kan letten’, zei Maran.
‘Daar heb je gelijk in. Ik had het ook niet als een opdracht gezien, maar als een verzoek tot onderdak. Dom idee van mij’, antwoordde Timmer in een iets beter humeur.
‘Het is een opdracht. Neem dat nou maar van mij aan’, vertrouwde Maran hem toe.
‘Dan blijf ik’, stelde Timmer vast. Hij voelde zich opgelucht, omdat hij in elk geval een besluit had genomen.
‘Mooi’, zei Maran. Hij schepte nog twee borden soep op en schonk een glas wijn voor zichzelf in.
Na het eten leunde Maran lui achterover.
‘Je moet vaker bij mij langskomen. Ik ben er voor je. Dat had Harry aan mij gevraagd’, zei hij.
Timmer knikte.

Wat brengt jou hier?

Wat brengt jou hier?
‘Goedemiddag, Timmer wat brengt jou hier?’ vroeg Maran verbaasd, toen hij Timmer binnen zag komen.
‘Eigenlijk niets’, zei Timmer die niet goed wist, hoe hij moest beginnen.
‘Wil je wat eten? Ik ben alleen en ga zo aan tafel. Mijn soep is al klaar. Ik gooi de winkel een uurtje dicht, zodat we rustig kunnen eten. Het seizoen is toch bijna afgelopen’, sprak Maran op vertrouwelijke toon.
‘Dat lijkt me wel wat’, antwoordde Timmer. Hij keek toe hoe Maran de winkel op slot draaide en liep met hem mee naar zijn huis dat aan de andere kant van de weg beneden de winkel lag. Via de eerste deur links in het halletje bereikten ze de eenvoudige keuken.
Maran schepte twee borden vol.

Wat ga je volgende week doen
‘Wat ga jij eigenlijk over een week doen?’ vroeg hij aan Timmer.
‘Ik heb nog geen concrete plannen’, zei Timmer.
‘Toe maar, dat is niet erg op tijd’, vond Maran.
‘Nee’, zuchtte Timmer neerslachtig. Hij hield zijn hoofd gebogen en keek naar het tafelkleed.
‘Wat is dan het probleem? Ik dacht dat je bleef. Je hebt toch die brief van Harry?’ vroeg Maran.

Twijfelen in de gondel

Ik kan geen keuze maken
‘Weet je al wat jij in de zomer gaat doen?’ vroeg Victor, toen ze met de gondel omhoog gingen.
‘Ik heb geen idee. Ik heb een brief, waarmee ik zeker hier kan blijven, maar het staat me tegen om zolang op dezelfde plaats te zijn. Ik zit dan een half jaar in dit oord en dat staat haaks op wat ik wilde, toen ik van huis vertrok’, antwoordde Timmer.
‘Ik vind het leuk als je blijft, maar het is je eigen keuze’, zei Victor.
‘Misschien is dat leuk wel het grootste probleem. Ik rolde van het een in het ander. Het was allemaal leuk en nu moet ik een keuze maken en ik weet niet welke’, zuchtte Timmer. Hij keek naar buiten en zag dat de gondel bijna het eindpunt bereikte.

Twijfelen over probleem
‘Tot hoe laat moet je?’ vroeg Victor.
‘Tot half twaalf. Ik heb vanmiddag vrij. Die tijd kan ik mooi gebruiken om na te denken’, zuchtte Timmer cynisch. Hij nam afscheid van Victor en stapte over op de stoeltjeslift. Hij bedacht dat hij vanmiddag weleens voor wat wijze raad bij Maran langs kon gaan. Dat was nog steeds geen goede vriend van hem, maar zijn optreden toen ze met zijn allen bij Bonny stonden hadden zijn gedachten over hem veranderd. Het was iemand die in elk geval veel wist, misschien kon hij hem helpen met het probleem waarover hij nog steeds twijfelde. Zodoende stapte hij na zijn werktijd de winkel van Maran binnen.

De weg naar het bergdorp is sneeuwvrij

De weg naar Kappen is sneeuwvrij
De daarop volgende maanden verliepen rustig. Het zestal werkte en zocht elkaar in de avonduren op. De stijgende temperaturen en de lengende dagen kondigden aan dat de winter op zijn eind liep. De weg naar Kappen was inmiddels helemaal sneeuwvrij, zodat het mogelijk was om met een auto naar het dorp te rijden. Ze begonnen plannen te maken voor het voorjaar en de zomermaanden. Voor Zoran, Victor en Zimma was de keuze eenvoudig. Zoran ging bij zijn vader in het grondverzetbedrijf aan de slag. Zimma bleef in de kledingwinkel staan en Victor wilde bij haar blijven. Hij had via de burgemeester een zomerbaantje bij de gemeente gekregen.

Ondanks aanbevelingsbrief geen toekomstplannen
Tanja en Babette hadden geen concrete plannen. Ze waren voorlopig van plan om eerst naar huis te reizen en dan verder te zien wat hun leven zou brengen. Ook Timmer wist niet precies wat hij ging doen. Hij had de aanbevelingsbrief van Harry en de burgemeester zou hem zeker onderdak verschaffen. Maar hij vond het een benauwende gedachte dat hij dan nog een paar maanden in het bergdorp zou blijven. Hij twijfelde behoorlijk over wat hij moest doen. Financieel stond hij er goed voor. Het was voor hem geen probleem om op de bonnefooi Kappen te verlaten en verder maar te zien of dat er iets op zijn pad kwam.

Twijfelachtige houding verbaast vrienden
’s Avonds op bed overdacht hij zijn toekomst. Toen hij avonturier werd, was hij vastbesloten om groots en meeslepend te leven en het vooruitzicht om nog een paar maanden in dit dorp te blijven, beantwoordde niet aan dit beeld.
Zijn twijfelachtige houding ten aanzien van zijn toekomst verbaasde zijn vrienden hevig, want meestal was Timmer iemand die erg goed wist wat hij wilde.
Inmiddels had Timmer nog een week voordat het skiseizoen eindigde en hij had nog steeds geen besluit genomen.

De erepenning van Kappen

Toespraak en bedanken van alles
De burgemeester heette het zestal hartelijk welkom in zijn kantoor. De secretaresse bracht hapjes en drankjes en de burgemeester begon met zijn toespraak, waarin hij het zestal bedankte voor alles wat ze hadden gedaan. Het was een lange toespraak, want de burgemeester begon het hele verhaal opnieuw te vertellen.

Zoran valt in slaap tijdens toespraak
Zoran gaapte na een kwartiertje van verveling. Tanja schudde haar hoofd ten teken, dat Zoran dat niet kon maken. Zoran haalde zijn schouders op. De burgemeester praatte ondertussen rustig verder. Het warme lage monotone stemgeluid werkte slaapverwekkend op Zoran en Zoran dommelde langzaam weg. Zimma stootte Victor aan om hem attent te maken op de slapende Zoran. Victor grinnikte toen hij naar zijn vriend keek.

Secretaresse geeft burgemeester erepenning
‘Zoals gewoonlijk praat ik weer veel te lang. Hoe dan ook ik wilde jullie hartelijk bedanken en daarom krijgen jullie een erepenning van Kappen’, besloot de burgemeester, toen hij eindelijk zag dat Zoran in slaap was gevallen. De secretaresse die achter hem stond gaf hem de zes zwarte doosjes. Timmer gaf Zoran een flinke por in zijn zij. Zoran schrok zich een ongeluk en sprong omhoog.
‘He, hè wat wat?!’ riep hij geschokt.
‘Je krijgt een prijs’, zei Timmer.
‘Een prijs?!’ vroeg Zoran verbaasd.
‘Ja, voor de grootste slaapkop. Je bent winnaar in het algemeen klassement’, grapte Timmer. De burgemeester lachte en gaf Zoran het doosje met daarin de penning.
‘Oh, dank u’, bedankte Zoran ongelovig. Hij begreep nog steeds niet, waaraan hij het te danken had.

De afspraak staat om acht uur en deze houten klok wijst de tijd aan

Deur dorpskroeg opent opnieuw
De deur van Dè dorpskroeg opende opnieuw. Dit keer stapte Ros naar binnen. Alle bezoekers keken hem met grote ogen aan.
‘Wat kijken jullie nou?’ snauwde Ros, maar het klonk minder snauwerig dan anders. Gerwa liep naar Ros toe, pakte zijn hand en keek hem diep in zijn ogen, terwijl ze sprak. ‘Ros, ik wilde je bedanken, omdat je zo’n leuk vriendje voor mijn dochter bent geweest en omdat je misschien niet voor mij de beste keuze hebt gemaakt, maar Koningin Broeder had het zeker prachtig gevonden. Daarom heb ik met de burgemeester afgesproken, dat er bij de Broedergrotten een gedenksteen komt, die vanaf het terras van de uitspanning te bekijken is.’
‘Dat is heel mooi’, fluisterde Ros tegen Gerwa.
Ze omhelsden elkaar en bleven minutenlang zo staan.

Kom je nog eens langs
‘Ik ga. Kom je nog eens langs’, vroeg Gerwa aan Ros.
Ros beloofde dat en keek de oude gebogen vrouw na, totdat zij de kroeg uitstapte.
‘Biertje?’ vroeg een kroegbezoeker aan Ros.
‘Graag’, zei Ros met zijn vreemde overslaande stem en iedereen ging weer over tot de orde van de dag.

Burgemeester komt binnen
Timmer pakte een spel kaarten en deelde ze uit aan zijn vrienden. Zoran had een goede hand en glimlachte toen hij zijn kaarten zag. Het zestal verzonk in hun spel en keek pas op toen het geroezemoes in de kroeg opnieuw verstomde. Dit keer was het de burgemeester die binnenkwam. Hij liep direct naar de tafel, waaraan Timmer en zijn vrienden zaten.

Een afspraak om acht uur
‘Hebben jullie morgenavond na het eten tijd om bij mij op het kantoor te komen?’ vroeg hij.
‘Ja’, zeiden ze allemaal.
‘Hoe laat zijn jullie klaar met eten?’ vroeg de burgemeester.
Het zestal vertelde, dat ze om acht uur bij hem op het kantoor konden zijn. De burgemeester antwoordde dat die afspraak stond en meldde dat de avonturiers hun avonturiersboekje moesten meenemen, zodat deze daad erin afgetekend kon worden.

Heb jij het al gehoord?

Het verhaal raast rond
Het verhaal raasde rond in het bergdorpje waar anders nooit wat gebeurde en Timmer werd er de volgende dag bij de sleeplift telkens op aangesproken. Die ervaring hadden zijn vrienden ook en toen ze na hun werkdag Dè dorpskroeg binnenstapten, was deze gevuld met belangstellenden. Ze schrokken er een beetje van, maar het zestal vertelde hun belevenissen beleefd nog een keer en nog een keer en nog een keer.

Voor de honderdste keer vertellen
Ze vertelden voor hun gevoel het verhaal inmiddels voor de honderdste keer en de bezoekers konden er nog steeds geen genoeg van krijgen. Soerben had wafels gebakken en schonk het zestal net ijsthee in. De deur van Dè dorpskroeg zwaaide langzaam open en een oude gekromde vrouw schuifelde ietwat schuchter over de drempel. Het geroezemoes verstomde en het kroegpubliek keek zwijgend naar haar.
Timmer begreep niets van de stilte die ontstond.

Geen raad met houding
‘Dat is Gerwa Pleister, de moeder van Bonny’, siste Zimma tussen haar tanden.
‘Ik ben ook zoek naar Timmer en Victor’, zei Gerwa op een vriendelijke toon.
‘Dat zijn ze’, wees Soerben naar hen.
Gerwa schuifelde naar ze toe en keek naar het groepje. ‘Ik wil jullie allemaal bedanken voor wat jullie hebben gedaan. Ik heb jarenlang van een andere uitkomst gedroomd, maar ik weet nu in elk geval wat er is gebeurd’, zei ze.
‘Geen dank’, antwoordden Timmer en Victor schuchter. Ze wisten zich beiden geen raad met hun houding.

Eerder trots dan depressief van worden

Zachtjes daag mompelen
Het was rustig in Dè dorpskroeg. De twee laatste gasten stonden net op het punt om hun jas aan te trekken. Het zestal mompelde zachtjes ‘daag’ toen de vertrekkende gasten langs hen liepen. Soerben stond achter de bar en keek verbaasd, toen ze stilletjes en met hangende schouders gingen zitten.

Niet al te serieus nemen
‘Wat is er met jullie aan de hand?’ vroeg Soerben bezorgd.
‘Met ons?’ vroeg Zoran.
‘Ja, met jullie. Wie anders?’ antwoordde Soerben, terwijl hij de lege kroeg nadrukkelijk rondkeek.
‘Wij hebben zojuist het raadsel van Bonny opgelost?’ zei Zimma.
‘Oké, en Bonny is…?’ Soerben trok een vragend gezicht en draaide rondjes met zijn wijsvinger in de lucht.
‘Bonny Pleister, dat meisje dat 25 jaar geleden is verdwenen’, zei Zimma.
‘Oh, die. Die zat bij mijn broer in de klas en hoe hebben jullie dat zo opgelost?’ vroeg Soerben op een toon die aangaf, dat hij het niet al te serieus nam.

beter trots en depressief
Ze vertelden het hele verhaal en Soerben luisterde ademloos naarmate het verhaal vorderde.
‘Het probleem is, dat ik niet zo goed weet wat ik ermee moet’, besloot Timmer.
‘Dat heb ik ook’, viel de rest bij.
‘Ik zou er eerder trots op zijn, dan er depressief van worden’, klonk Soerben praktisch. Daar zat wat in vond het zestal. Een stuk opgewekter bestelden ze thee. Tegen de tijd dat het avondeten begon, zaten ze allemaal druk te praten en had Zimma het hoogste woord over wat ze allemaal wel niet aan de klanten in haar winkeltje te vertellen had.